دیجیاتو
از اینکه ما را در توسعه بهتر و هدفمند‌تر دیجیاتو همراهی می‌کنید
از شما سپاسگزاریم.
متخصصان از فقدان فعالیت در سالمندانی که اضافه‌وزن دارند نگران هستند. آن‌ها می‌گویند کاهش وزن از فعالیت داشتن مهم‌تر نیست.
جهت بهره‌مندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخش‌های مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.
میلیون‌ها انسان، خصوصاً سالمندان، با پنج تا هفت کیلوگرم اضافه‌وزن پا به مراحل بعدی زندگی خود می‌گذارند. وزنی که در اثر بچه‌دا شدن، مشکلات مفاصل، کاهش فعالیت یا تبدیل‌شدن وعده‌های غذایی به محور زندگی اجتماعی خود، اضافه کرده‌اند.
آیا آن‌ها باید برای بهینه‌کردن سلامت خود این وزن اضافه را کاهش دهند؟ با ظهور دسته‌ای جدید از داروهای کاهش وزن و دیابت، این پرسش دوباره سر زبان‌ها افتاده است. مردم امیدوارند که بتوانند از این چند کیلو وزن اضافی رها شوند.
برای سال‌ها، متخصصان بحث کرده‌اند که در این شرایط چه توصیه‌ای به سالمندان بدهند. از یک طرف، افزایش وزن با تجمع چربی مرتبط است. و این می‌تواند عواقب سلامتی جدی‌ داشته باشد؛ ازجمله در بیماری‌های قلبی، دیابت، التهاب مفاصل و بیماری‌های بسیار دیگر.
از طرف دیگر، انبوهی از پژوهش‌ها پیشنهاد می‌دهند که کمی اضافه وزن می‌تواند در سال‌های پایانی زندگی مفید باشد. برای افرادی که می‌افتند، چربی می‌تواند مانعی در برابر شکستگی‌ها باشد. و برای افرادی که به بیماری‌هایی جدی مانند سرطان یا بیماری‌های پیشرفته کلیوی مبتلا می‌شوند، این پوشش چربی می‌تواند منبعی از انرژی باشد و به آن‌ها در تحمل درمان‌های طاقت‌فرسا کمک کند.
البته که بستگی دارد که افراد از اول چقدر سنگین باشند. کسانی که از قبل چاقی دارند (با شاخص توده بدنی ۳۰ به بالا) نسبت آن‌هایی که وزن کمتری دارند، در معرض ریسک بیشتری هستند. و اضافه وزن سریع در مراحل بعدی زندگی همیشه دلیلی برای نگرانی است.
با همه این‌ها، سر در آوردن از شواهد علمی و عقیده متخصصان درباره مشکلات وزن در سالمندان ساده نیست.
هرچه پیرتر می‌شویم، ترکیب بدن ما بیشتر تغییر می‌کند. ما توده‌های عضله را از دست می‌دهیم ــ فرایندی که در دهه ۳۰ آغاز می‌شود و در حدود دهه ۶۰ شتاب می‌گیرد ــ و چربی اضافه می‌کنیم. حتی وقتی وزن ما ثابت می‌ماند نیز این موضوع صادق است.
همچنین چربی کمتری زیر پوست تجمع می‌کند و چربی‌ها بیشتر در وسط بدن توزیع می‌شوند. این چربی شکمی با التهاب، مقاومت به انسولین و ریسک بالاتر بیماری‌های قلبی‌عروقی، دیابت و سکته و غیره ارتباط دارد.
میچل لازار (Mitchell Lazar)، رییس انستیتوی دیابت، چاقی و متابولیسم در دانشگاه پنسیلوانیا، می‌گوید: «توزیع چربی نقش بزرگی در تعیین میزان زیان وزن اضافه‌شده به‌شکل چربی دارد. این چربی احشایی [شکمی/دور کمر] است که ما واقعاً نگران آن هستیم، نه چربی پیرامونی [در ران‌ها و باسن].»
همچنین با پیش‌روی سن، مردم معمولاً کمتر فعال می‌مانند. وقتی بزرگسالان عادت‌های غذایی خود (ورودی انرژی) را حفظ کنند و همزمان فعالیت (مصرف انرژی) را کاهش دهند، وزن اضافه خواهند کرد.
طبق آمار مرکز کنترل و پیشگیری بیماری آمریکا، ۲۷٪ از ۶۵ تا ۷۴ ساله‌ها خارج از کار خود از لحاظ فیزیکی فعال نیستند؛ این آمار برای افراد بالای ۷۵ سال به ۳۵٪ می‌رسد. این سازمان به سالمندان پیشنهاد می‌دهد که حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت متوسط تا شدید داشته باشند، مانند پیاده‌روی سریع، همچنین حداقل دو بار در هفته فعالیت‌های تقویت‌کننده عضلات مانند بلندکردن وزنه. طبق نظرسنجی‌های گوناگون، تنها ۲۷٪ تا ۴۴٪ از سالمندان به این پیشنهادات عمل می‌کنند.
متخصصان بیشتر نگران فقدان فعالیت در سالمندان با اضافه وزن یا اندکی چاق (توده بدنی کمی بیشتر از ۳۰) هستند، نه کاهش وزن آن‌ها. با فعالیت کمینه یا صفر، توده عضلات تحلیل می‌رود و مقاومت کاهش می‌یابد. جان باتسیس (John Batsis)، پژوهشگر چاقی در دانشگاه کارولینای شمالی، می‌گوید این «ریسک توسعه معلولیت یا اختلال عملکردی را افزایش می‌دهد»، که به‌نوبه خود استقلال فرد را به‌خطر می‌اندازد.
کاهش وزن در از دست دادن توده عضلات مشارکت دارد چرا که با کاهش چربی عضلات نیز از بین می‌روند. در هر کیلوگرم کاهش وزن، ۲۵٪ از عضلات و ۷۵٪ از چربی می‌آید.
آنه نیومن (Anne Newman)، رییس مرکز پیری و سلامت جمعیت دانشگاه پیتسبرگ آمریکا، می‌گوید چون سالمندان قبل از کاهش وزن نیز عضلات کمتری دارند، «اگر بخواهند وزن کم کنند باید همزمان تمایل داشته باشند که فعالیت فیزیکی خود را نیز افزایش دهند.»
پژوهش‌های اپیدمیولوژیک پیشنهاد می‌دهند که شاخص توده بدنی (BMI) ایده‌آل برای سالمندان احتمالاً از جوانان بالاتر است. (BMI یک معیار وزن است که در آن وزن بدن به مربع قد تقسیم می‌شود.)
یک پژوهش بزرگ و معتبر دریافت که سالمندان در دو انتهای طیف BMI ــ آن‌هایی که شاخص BMI پایین (زیر ۲۲) و آن‌هایی که شاخص BMI بالا (بیش از ۳۳) داشتند ــ در معرض ریسک بزرگتر مرگ زودتر نسبت به افراد با BMI میانی (۲۲ تا ۳۲٫۹) بودند.
سالمندان با پایین‌ترین ریسک مرگ زودهنگام BMIهای ۲۷ تا ۲۷٫۹ داشتند. طبق استانداردهای سازمان جهانی بهداشت (WHO)، این در محدوده «اضافه‌وزن» (۲۵ تا ۲۹٫۹) و بالای محدوده «وزن سالم» (۱۸٫۵ تا ۲۴٫۹) قرار دارد. همچنین، بسیاری از سالمندانی که در آن پژوهش بالاترین ریسک مرگ را داشتند ــ افراد با BMI کمتر از ۲۲ ــ طبق معیارهای WHO در دسته «وزن سالم» قرار خواهند گرفت.
آن پژوهش در جمع‌بندی خود می‌گوید: «محدوه وزن سالم WHO شاید مناسب سالمندان نباشد.» در عوض، اضافه‌وزن داشتن می‌تواند برای آن‌ها فوایدی داشته باشد، درحالی که لاغر بودن احتمالاً مشکل‌ساز است، زیرا پتانسیل ضعف را افزایش می‌دهد.
کارل لاوی (Carl Lavie)، پژوهشگر چاقی مشهور و رییس احیا و پیشگیری قلبی در سازمان Ochsner Health، می‌گوید BMI بهینه برای سالمندان احتمالاً در محدوده ۲۴ تا ۲۹ باشد.
پژوهشگران و پزشکان چاقی چندین توصیه مهم دارند:
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.
شبکه‌های اجتماعی دیجیاتو سریع‌ترین روش دسترسی به اخبار فناوری، علم و خودرو است. اگر می‌خواهید به‌روز باشید، شبکه‌های اجتماعی دیجیاتو را دنبال کنید.
تمامی حقوق برای وبسایت دیجیاتو محفوظ است | دیجیاتو توسط سرورهای قدرتمند پارس پک پشتیبانی می‌شود

source
سئو سایت

توسط digitalwebmaster